Stanisław Stroński
Biografia
Stanisław Stroński urodził się 18 sierpnia 1882 roku w Nisku, w rodzinie inżyniera drogowego Kajetana i Emilii z domu Loevy, córki żydowskiego lekarza. Był jednym z siedmiorga rodzeństwa. Od 1904 roku działał w Stowarzyszeniu Demokratyczno-Narodowym, a rok później wstąpił do Ligi Narodowej. W 1909 roku uzyskał doktorat na uniwersytecie w Paryżu, gdzie studiował filologię romańską, specjalizując się w literaturze prowansalskiej, zwłaszcza w twórczości trubadurów.
Po powrocie do kraju został docentem, a następnie profesorem filologii romańskiej na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1913-1914 pełnił mandat posła do Sejmu Krajowego we Lwowie, a w 1914 roku działał w Naczelnym Komitecie Narodowym. Podczas I wojny światowej został internowany przez Austriaków (1914-1917). Po odzyskaniu niepodległości był członkiem Komitetu Narodowego Polskiego w Paryżu i profesorem uniwersytetów w Krakowie i Lublinie.
W okresie międzywojennym Stroński zaangażował się w politykę, zostając posłem na Sejm RP z ramienia Stronnictwa Chrześcijańsko-Narodowego, Związku Ludowo-Narodowego i Stronnictwa Narodowego. Pełnił również funkcje redaktora dzienników „Rzeczpospolita” i „Warszawianka”. Jest twórcą słynnego określenia „Cud nad Wisłą”, użytego po zwycięskiej bitwie warszawskiej 1920 roku, które miało umniejszyć rolę Józefa Piłsudskiego.
W latach 1939-1943 na emigracji pełnił funkcję wicepremiera i ministra informacji w rządzie Władysława Sikorskiego. Po wojnie pozostał na uchodźstwie, gdzie był prezesem Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie, członkiem założycielem Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie i profesorem Polskiego Uniwersytetu na Obczyźnie. Zmarł 20 października 1955 roku w Londynie i został pochowany na cmentarzu St Mary’s Roman Catholic Cemetery na Kensal Green.