Stanisław Dąbek
Biografia
Stanisław Dąbek urodził się 28 marca 1892 roku w Nisku, w rodzinie chłopskiej. Był jednym z sześciorga dzieci Szczepana i Rozalii z Powęskich. W 1900 roku jego ojciec nabył gospodarstwo w miejscowości Felsendorf (później Dąbków). Naukę rozpoczął w Nisku, a kontynuował w Lubaczowie, gdzie ukończył szkołę wydziałową. Następnie uczył się w seminarium nauczycielskim w Sokalu, które ukończył w 1913 roku. W latach szkolnych należał do organizacji niepodległościowej „Drużyny Zarzewieckie”.
Po wybuchu I wojny światowej został powołany do armii austro-węgierskiej jako jednoroczny ochotnik. Ukończył szkołę dla oficerów rezerwy i otrzymał stopień podporucznika. W 1915 roku został ciężko ranny w Karpatach, a po rekonwalescencji walczył na froncie włoskim. Pod koniec 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego i brał udział w wojnie z Ukraińcami, przyczyniając się do obrony Lubaczowa, za co otrzymał honorowe obywatelstwo tego miasta. Uczestniczył również w wojnie z bolszewikami, zostając dwukrotnie odznaczonym Krzyżem Walecznych.
W okresie międzywojennym pełnił służbę w różnych pułkach piechoty, awansując na dowódcę pułku. Był komendantem szkół podchorążych rezerwy, a w 1937 roku objął dowództwo 52 pułku piechoty. W lipcu 1939 roku został wyznaczony na dowódcę Morskiej Brygady Obrony Narodowej i pełniącego obowiązki dowódcy Lądowej Obrony Wybrzeża. Podczas kampanii wrześniowej dowodził obroną Gdyni, a następnie Kępy Oksywskiej. 19 września 1939 roku, wobec nieuchronnej klęski, odebrał sobie życie, nakazując zaprzestanie walki.
Pośmiertnie został awansowany na generała brygady przez Naczelnego Wodza i Prezydenta RP na Uchodźstwie. Jest patronem wielu szkół i ulic w całej Polsce. Jego postać upamiętniają liczne pomniki, tablice, znaczki pocztowe oraz biografie.