Jan Siek
Biografia
Jan Siek urodził się w 1936 roku w Nisku. Był polskim rzeźbiarzem i wieloletnim wykładowcą Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie. Swoją edukację artystyczną rozpoczął w Liceum Plastycznym w Jarosławiu, a następnie kontynuował naukę w krakowskiej ASP, gdzie w 1962 roku otrzymał dyplom z wyróżnieniem w pracowni prof. Wandy Śledzińskiej.
Z krakowską uczelnią związał się zawodowo już w 1963 roku, rozpoczynając pracę dydaktyczną na Wydziale Rzeźby, a później na Wydziale Konserwacji i Restauracji Dzieł Sztuki. W swojej twórczości zajmował się zarówno rzeźbą monumentalną, jak i kameralną, wykorzystując kamień, brąz, drewno oraz metal.
Od 1964 roku regularnie wystawiał swoje prace w kraju i za granicą, m.in. w RFN i na Węgrzech. Brał udział w wielu konkursach rzeźbiarskich i rzeźbiarsko-architektonicznych, w tym na projekty pomników. Jego dzieła o tematyce sakralnej zdobią około 40 świątyń w Polsce oraz wileński kościół św. Jakuba i Filipa.
Jan Siek otrzymał liczne nagrody i wyróżnienia, w tym nagrody w konkursie Rzeźba Roku w latach 1965-1967 i 1969, I nagrodę w Ogólnopolskim Konkursie na Pomnik Lenina w Nowej Hucie (1970) oraz I nagrodę w Ogólnopolskim Konkursie na Pomnik Odrodzenia w Elblągu (1973). W 1967 roku został uhonorowany nagrodą Ministra Kultury i Sztuki „Za zestaw prac” wystawionych podczas Ogólnopolskiej Wystawy Rzeźb w warszawskiej Zachęcie.
Artysta wraz z żoną Teresą mieszkał w Siedlcu. Zmarł 31 marca 2018 roku i został pochowany na cmentarzu parafialnym w Rudawie. Jego prace, takie jak Pomnik Odrodzenia w Elblągu, postacie Hutników przed gmachem AGH w Krakowie czy Pomnik Orląt Lwowskich we Wrocławiu, pozostają ważnym elementem polskiego krajobrazu miejskiego.