Jan Bolesław Bielatowicz

Prozaik, poeta, publicysta, krytyk literacki
16.11.1913 27.11.1965 Nisko

Biografia

Jan Bolesław Bielatowicz urodził się 16 listopada 1913 roku w Nisku, jako syn lekarza Mariana Bielatowicza i Zofii z Chodzińskich. Dzieciństwo spędził w Rzeszowie, Pilźnie i Tarnowie, gdzie jego ojciec pełnił obowiązki lekarza miejskiego. W Tarnowie uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. Kazimierza Brodzińskiego, a już jako siedemnastolatek zadebiutował wierszem „Pieśń młodzieży” na łamach czasopisma „Nasze życie”. W 1931 roku był współzałożycielem i redaktorem pisma „Czyn”.

Po maturze podjął studia polonistyczne i prehistoryczne na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, gdzie jego nauczycielami byli m.in. Kazimierz Nitsch i Ignacy Chrzanowski. W czasie studiów działał w Związku Akademickim Młodzież Wszechpolska, a także został prezesem Koła Naukowego Polonistów. Swoje wiersze, szkice i recenzje publikował w wielu czasopismach, a w 1937 roku uzyskał tytuł magistra polonistyki. W tym okresie opracował i wydał antologię poezji ludowej ze słowem wstępnym prof. Stanisława Pigonia.

W kwietniu 1939 roku ożenił się z Ireną Drożdżówną, również polonistką. Jako podchorąży rezerwy służył w 5 pułku strzelców podhalańskich. Po kampanii wrześniowej 1939 roku przekroczył granicę węgierską, gdzie został internowany. Uciekł z obozu w Komárom i przez Jugosławię i Turcję przedostał się do Palestyny, gdzie wstąpił do Armii Polskiej na Wschodzie. Walczył w 3 Batalionie Brygady Strzelców Karpackich, biorąc udział w obronie Tobruku i kampanii włoskiej, w tym w bitwie o Monte Cassino.

Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Pracował w Katolickim Ośrodku Wydawniczym „Veritas”, gdzie pełnił funkcje kierownika literackiego i redaktora naczelnego tygodnika „Życie”. Był także redaktorem miesięcznika „Droga” i kierował „Biblioteką Polską”. Współpracował z paryskimi „Horyzontami” i Radiem Wolna Europa. Przez wiele lat dokumentował szlak bojowy Armii Polskiej na Zachodzie, publikując antologie poezji żołnierskiej i opracowania historyczne.

Za swoją działalność otrzymał m.in. dwukrotnie Krzyż Walecznych, Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami i Medal Wojska, a pośmiertnie Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari. W 1955 roku Związek Pisarzy Polskich na Obczyźnie przyznał mu nagrodę dla krytyka literackiego, a londyńskie „Wiadomości” uhonorowały go nagrodą za „Książeczkę” - tomik wspomnieniowych opowiadań z dzieciństwa i młodości w Tarnowie. W PRL jego nazwisko podlegało całkowitemu zakazowi publikacji w środkach masowego przekazu. Od 1959 roku częściowo sparaliżowany, zmarł 27 listopada 1965 roku w Londynie. Został pochowany na Cmentarzu South Ealing. Jego imieniem nazwano jedną z ulic w Tarnowie.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Odznaczony Krzyżem Walecznych dwukrotnie, Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Medalem Wojska czterokrotnie, Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino oraz pośmiertnie Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari
Otrzymał nagrodę Związku Pisarzy Polskich na Obczyźnie dla krytyka literackiego w 1955 roku
Uhonorowany nagrodą londyńskich „Wiadomości” za książkę „Książeczka” jako najlepszą książkę roku 1961 wydaną na emigracji
Opracował i opublikował cztery tomy antologii poezji żołnierzy II Korpusu w latach 1944-1946
Autor wielu książek, m.in. „Passeggiata” i „Laur Kapitolu i wianek ruty”

Ciekawostki

Zadebiutował jako poeta w wieku 17 lat wierszem „Pieśń młodzieży” opublikowanym w czasopiśmie „Nasze życie”.
Uczestniczył w zdobyciu Predappio - rodzinnego miasta Benito Mussoliniego - 27 października 1944 roku.
W PRL jego nazwisko znajdowało się na liście osób z całkowitym zakazem publikacji w mediach.

Udostępnij