Jan Bolesław Bielatowicz
Biografia
Jan Bolesław Bielatowicz urodził się 16 listopada 1913 roku w Nisku, jako syn lekarza Mariana Bielatowicza i Zofii z Chodzińskich. Dzieciństwo spędził w Rzeszowie, Pilźnie i Tarnowie, gdzie jego ojciec pełnił obowiązki lekarza miejskiego. W Tarnowie uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. Kazimierza Brodzińskiego, a już jako siedemnastolatek zadebiutował wierszem „Pieśń młodzieży” na łamach czasopisma „Nasze życie”. W 1931 roku był współzałożycielem i redaktorem pisma „Czyn”.
Po maturze podjął studia polonistyczne i prehistoryczne na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, gdzie jego nauczycielami byli m.in. Kazimierz Nitsch i Ignacy Chrzanowski. W czasie studiów działał w Związku Akademickim Młodzież Wszechpolska, a także został prezesem Koła Naukowego Polonistów. Swoje wiersze, szkice i recenzje publikował w wielu czasopismach, a w 1937 roku uzyskał tytuł magistra polonistyki. W tym okresie opracował i wydał antologię poezji ludowej ze słowem wstępnym prof. Stanisława Pigonia.
W kwietniu 1939 roku ożenił się z Ireną Drożdżówną, również polonistką. Jako podchorąży rezerwy służył w 5 pułku strzelców podhalańskich. Po kampanii wrześniowej 1939 roku przekroczył granicę węgierską, gdzie został internowany. Uciekł z obozu w Komárom i przez Jugosławię i Turcję przedostał się do Palestyny, gdzie wstąpił do Armii Polskiej na Wschodzie. Walczył w 3 Batalionie Brygady Strzelców Karpackich, biorąc udział w obronie Tobruku i kampanii włoskiej, w tym w bitwie o Monte Cassino.
Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Pracował w Katolickim Ośrodku Wydawniczym „Veritas”, gdzie pełnił funkcje kierownika literackiego i redaktora naczelnego tygodnika „Życie”. Był także redaktorem miesięcznika „Droga” i kierował „Biblioteką Polską”. Współpracował z paryskimi „Horyzontami” i Radiem Wolna Europa. Przez wiele lat dokumentował szlak bojowy Armii Polskiej na Zachodzie, publikując antologie poezji żołnierskiej i opracowania historyczne.
Za swoją działalność otrzymał m.in. dwukrotnie Krzyż Walecznych, Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami i Medal Wojska, a pośmiertnie Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari. W 1955 roku Związek Pisarzy Polskich na Obczyźnie przyznał mu nagrodę dla krytyka literackiego, a londyńskie „Wiadomości” uhonorowały go nagrodą za „Książeczkę” - tomik wspomnieniowych opowiadań z dzieciństwa i młodości w Tarnowie. W PRL jego nazwisko podlegało całkowitemu zakazowi publikacji w środkach masowego przekazu. Od 1959 roku częściowo sparaliżowany, zmarł 27 listopada 1965 roku w Londynie. Został pochowany na Cmentarzu South Ealing. Jego imieniem nazwano jedną z ulic w Tarnowie.