Beata Artemska
Biografia
Beata Artemska urodziła się 30 maja 1918 roku w Nisku. Była córką Bohdana Kelles-Krauze i Janiny z Bocheńskich, profesor śpiewu. Ukończyła gimnazjum humanistyczne oraz szkołę muzyczną w Lublinie w klasie fortepianu Janiny Łosakiewiczowej. W 1937 roku rozpoczęła studia w Wyższej Szkole Dziennikarstwa w Warszawie i współpracę z „Wieczorem Warszawskim”. Rok później współtworzyła kabaret dziennikarzy „Chór Piór”. Sztuki śpiewu uczyła się u Barbary Kostrzewskiej i Heleny Trocewskiej, a tańca u Tacjanny Wysockiej.
W czasie wojny, w latach 1939-1940, pracowała jako pielęgniarka w lubelskim szpitalu, a następnie występowała w warszawskich teatrach „Jar” i „Bohema”. Po powstaniu warszawskim została wywieziona na Węgry. Do Polski wróciła w 1945 roku, do Krakowa, gdzie występowała w rewii kina „Wolność” oraz w lokalach „Cyganeria” i „Casanova”, a także w Teatrze Powszechnym im. Żołnierza Polskiego.
W 1947 roku zdała eksternistyczny egzamin aktorski, a w 1950 muzyczny. Od 1952 roku związana była ze scenami warszawskimi - początkowo z Teatrem Nowym, a od 1954 z Operetką Warszawską, gdzie występowała do 1964 roku i ponownie w latach 1967-1977. W Operetce Dolnośląskiej we Wrocławiu pełniła funkcję dyrektora (1963-1964) i kierownika artystycznego (do 1966). Gościnnie występowała na scenach muzycznych ZSRR, Rumunii, Czechosłowacji, Bułgarii, Francji, Anglii, Kanady i USA.
Na emeryturę przeszła w 1977 roku, ale nadal reżyserowała spektakle i pisała adaptacje sceniczne oraz scenariusze programów telewizyjnych. W 1984 roku otrzymała „Złotą Maskę” za reżyserię operetki „Orfeusz w piekle” w Bydgoszczy. Ostatnie miesiące życia spędziła w Domu Aktora w Skolimowie. Zmarła 18 stycznia 1985 roku w Warszawie i została pochowana na cmentarzu Powązkowskim w rodzinnym grobowcu Kelles-Krauze.